Margriet metamorfosedag
Vier vrouwen met urineverlies krijgen Depend Make-over voor Margriet TV!
v.l.n.r. Jolanda van de Bosch, Hinke de Groot, Sylvie de Jong en Thea Forrer.
Urineverlies? Je bent niet alleen
Dat urineverlies een beladen onderwerp is, bleek wel door de grote hoeveelheid
reacties op het onderzoek naar urineverlies van Margriet. Vier vrouwen werden
namens Depend in het zonnetje gezet en kregen een complete metamorfose.
Dit zijn de persoonlijke verhalen achter de dames van de metamorfose. Thea
Forrer (46, huismoeder en vrijwilligster), Sylvie de Jonge (45, huisvrouw),
Jolanda van de Bosch (46, werkzaam bij de bloedbank) en Hinke de Groot (45,
ziekenverzorgster).
Bekijk de
metamorfose op Margriet TV
De eerste keer
Vaak is het er ineens. Tijdens een lachbui of onverwachte niesaanval: de eerste
druppels urineverlies waar je helemaal geen controle over hebt. Thea weet het
nog goed, al is die eerste constatering al 26 jaar geleden toen ze pas twintig
was. ‘Na die eerste druppels heb ik direct fysiotherapie gedaan, daarmee kon ik
alles tot
een minimum beperken. Maar acht jaar geleden, toen ik drie kinderen had
gekregen begon het opnieuw. Zodra ik een kraan hoor lopen, moet ik al rennen.
Daar houd ik nu rekening mee.’
Hulp inschakelen
Zelf aan de slag met inlegkruisjes was voor Sylvie geen optie, maar de meeste
vrouwen en mannen kunnen zich daar in het begin prima mee redden. Pas als het
erger wordt stappen ze naar de huisarts en/of fysiotherapeut. Toch is het
verstandig om zo’n stap direct te zetten. Hoewel Jolanda het vervelend vond dat
ze ineens last van urineverlies kreeg, was haar gedachte: ‘dat trekt wel weer
bij.’ Een bezoek aan de fysiotherapeut stelt ze nog steeds uit. ‘Ik vind het
niet erg genoeg. Nu ga ik hardlopen met een inlegkruisje in en als ik de deur
uit ga, neem ik drie inlegkruisjes mee. Op ieder moment van de dag houd ik in
de gaten of er een toilet in de buurt is. Dat gaat, maar het wordt steeds
vervelender. Dus het wordt tijd dat ik er iets aan ga doen.’
Dat was anders bij Hinke, zodra ze erachter kwam dat ze geen controle meer had
over haar bekkenbodemspieren is ze deze gaan trainen. ‘Daarmee kon ik het
aardig onder controle houden, maar na mijn 2e en 3e bevalling kwam het terug.
Ik wilde er geen probleem van maken, alleen ging het steeds meer irriteren als
bijvoorbeeld tijdens het paardrijden mijn broek nat werd. Een uroloog heeft me
toen onderzocht,
op termijn zou er een ringetje geplaatst kunnen worden die boven de spier van
mijn blaas wordt geplaatst en de boel weer kan afsluiten. Maar nu doe ik eerst
oefeningen.’
Actie ondernemen
Thea: ‘Met de juiste oefeningen kun je de bekkenbodemspieren sterker maken
waardoor je de juiste spieren op het juiste moment kunt aanspannen.’ ‘Het is
belangrijk dat je daarbij een specialist inschakelt’, weet Hinke. ‘Ik moest
hele rare oefeningen doen en heb er vreselijk om gelachen. Het helpt als je een
vast moment van de dag neemt om de oefeningen te doen. Ik heb mezelf aangeleerd
om tijdens het wandelen met de hond oefeningen te doen. Zodra hij zijn behoefte
doet, begin ik staand met mijn bekkenbodemspieren te spannen en weer te
ontspannen. Het gaat steeds beter en
het helpt echt.’
Taboe doorbreken
Jolanda snapt ook niet dat men zich voor urineverlies schaamt. ‘Zelf ben ik er
lacherig over, ook op mijn werk heb ik het net verteld. Na de metamorfosedag
was er een mooie aanleiding om het erover te hebben.’ Voor Hinke geldt
hetzelfde, maar Thea weet dat dat niet voor iedereen opgaat. ‘Hier in
Overijssel heerst nog echt een taboe op dit onderwerp. Zelf heb ik veel
behoefte om het er met anderen over te hebben, ik zou hier graag een praatgroep
willen oprichten.’ Ook Sylvie wil het graag bespreekbaar maken. ‘Dat is de
reden waarom ik met het onderzoek van Margriet heb meegewerkt, ik wil dat
urineverlies een normaal onderwerp kan worden.’
